از عشق هميشه مست ِ مستم
من حيدري ام قلندر هستم

ابروي خم ِ يار کمونه
تيرش مژه ، اين قلب نشونه
جام آخرش جام جنونه

مرغ دل ِ من باز شبونه
در لحظه ي پرواز مي خونه
بيچاره دلم گرفته بونه *

دلي که سرمست ِ اباالفضله
نوکر ِ پا بست ِ اباالفضله

حسين برادر ابالفضله
پس عيدي دست اباالفضله 

" اي شاه علقمه ، اباالفضل ! " 

زنجيري گيسوي حبيبم
مجنون " حسين و " و بوي سيبم

فصل عاشقي فصل بهاره
از دست خدا گل مي باره
چشمک مي زنه چشم ستاره

قبله ي دل ها تويي ارباب !
هستي زهرا تويي ارباب !

کرب و بلات بهشت ِ ما
خاتم دنيا تويي ارباب !

بي سر ولي از سرها سر هستي
ساقي و سبو و ساغر هستي

گيسوي سياهت کمنده
دل گره به زلفت مي بنده
با خنده ي تو خدا مي خنده

اسير چشمات اباالفضله
ساقي دريات اباالفضله

امير قلبت علمداره
تشنه ي لب هات اباالفضله

" اي شاه علقمه ، اباالفضل ! "

ميلاد مبارک

گرچه خود پرچم به‏دوش کربلاست
راية‏العباس در دست خداست

يک فروغ ِ رخ ِ ساقي‏ست که در جام افتاد
صوفي از خنده‏ي مي در طمع خام افتاد

صوفي خام ِ توام در طمع جام ِ توام
هر که سرمست ِ تو شد نيک سرانجام افتاد

ساقي تشنه لبانيد و جهان مست ِ شماست
گرچه بي‏دست ، زمام ِ دو جهان دست ِ شماست

گرچه خود پرچم به دوش کربلاست
رايةالعباس در دست ِ خداست

تو فاطمه اي ، فاطمه واري به خدا
تو عاطفه را ، آينه داري به خدا
 
با آنکه " چهار " فصل تو پاييزي ست
سرسبزتر از روح بهاري به خدا
 
 

سلام بر تو اي فاطمه
سلام بر تو اي مادر پسران
سلام بر تو اي مادر روح ادب
سلام  بر تو اي مادر معرفت و  ايمان هاشمي
سلام  بر تو ؛ امانتدار باغ  ياس
سلام  بر تو و آنهمه شور و احساس
 
 
روح بلند تو را مي ستايم و معرفت و ادب مثال زدني تو را
که از چون تو مادري مي بايست تا چون عباس پسري بپرورد
شيرزني چون تو ، بايد که يلي چون عباس فخر عالم و آدم شود !
تو کعبه ي عشق بودي که چهار رکن ايمان را در دامانت پروراندي
تو که محرم خانه فاطمه شدي
و چه اشک ها که در بين در و ديوار
در قتلگاه فاطمه و محسن نريختي !
و چه خون دل ها که در مظلوميت آل الله نخوردي !
و ماه ها به انتظار نشستي تا از مولايت حسين خبري بشنوي ؛ نه از چهار پاره ي دلت !
و خدا مي داند آن روزي که شنيدي که چهار جگر گوشه ات فدايي مولايشان حسين عليه السلام مي شوند
خم به ابرو نياوردي !
دلي به استواري تو مي بايد داشت تا در شنيدن خبر مرگ فرزند ؛ خم به ابرو نياورد !
کاش بودم و آن لحظه مي ديدمت که چگونه با اضطراب مي پرسيدي :
يا بشير ! أخبرني عن إبي عبدالله الحسين
أولادي و مَن تحت الخَضراء کلهُم فداءٌ لأبي عبدالله الحُسين
و چون از شهادت حسين شنيدي فرياد زدي :
قد قطّعتَ نياطَ قلبي
وا حسيناه !
وا حسيناه ........
بندهاي دلت پاره شد 
نه از شنيدن شهادت عباست !
که از شنيدن خبر شهادت حسين !
و مدينه بعد از شهادت فاطمه سلام الله عليها
هنوز خاطره بيت الاحزان فاطمه را فراموش نکرده بود که
بقيع ،  بيت الاحزاني ديگر شد براي فاطمه اي ديگر
.....
اما تو هنوز شرمسار بودي که عباس تو 
آبي به گلوي تشنه علي اصغر نرسانده بود و خدا مي داند که بارها از مادر خونين جگر اصغر براي عباست حلاليت طلبيدي !!!!!!
رباب ! عباسم را حلال مي کني ؟؟؟
رباب ! دستان پسرم را بريدند که اگر دستي در بدن داشت ، هيچ کس را ياراي نزديک شدن به او نبود !
لَو کان سيفه في يدَيه لَما دَني منهُ احدٌ
 
اما  دلم  را  گواه ميگيرم  به  ان  لحظه که زينب را ديدي
و  آن  عصاره  فاطمي ؛ دخت  علي با  سوز دل  و  عمق وجود
مادر  خطابت کرد و  در آغوشت  جاي گرفت
 
آري ! تو همان بزرگ بانوي علوي بودي که در دامنت چهار خورشيد فاطمي و چهار ماه هاشمي پروراندي
 
کجايند آن  سخت دلاني که وقتي تو  در رساي فرزندانت زمزمه ها داشتي
بگريند  و  اشک  بريزند  !!
اين  اشعار تو  و اشک  ان  مروان خود  گواه  بر عظمت  کلام و سختي حادثه است
 
  لا تَدعوُنّي وَيکَ أمُ البنين
تُذَکريني بليوث العَرين
کانَت بَنونَ لي أدعي بهم
وَاليَوم أصبَحتُ وَ لا من بنين
 
از مدينه  و آن  گريه  هاي فاطمه
 تا  مدينه تو و  آن  گريه ها و مويه کردن ها يت
 
من ميگويم اگر فاصله اي هم باشد با عباس ديگر نيست
 
 جمال حق ز سر تا پاست عباس
                                 يکتايي قسم يکتاست عباس
شب عشاق را تا صبح محشر  
                                چراغ روشن دل هاست عباس
اگر چه زاده ي ام البنين است
                               وليکن مادرش زهراست عباس 

***

گرچه خود پرچم به دوش کربلاست
رايةالعباس در دست ِ خداست

به گونه ي ماه
        نامت زبانزد آسمانها بود
                      و پيمان برادريت
                 با جبل نور
      چون آيه هاي جهاد
                      محکم
        ***
        تو آن راز رشيدي
                  که روزي فرات
            بر لبت آورد
  و ساعتي بعد
             در باران متواتر پولاد
                              بريده بريده
                                     افشا شدي
  و باد
         تو را با مشام خيمه گاه
       در ميان نهاد
        و انتظار در بهت کودکانه ي حرم
                    طولاني شد

   تو آن راز رشيدي که روزي فرات
           برلبت آورد
                 و کنار درک تو
                        کوه از کمر شکست

* حسن حسيني

گرچه خود پرچم به دوش کربلاست
رايةالعباس در دست ِ خداست

ترانه‏ي دل زارم مدد ابوفاضل
بُود هميشه شعارم مدد ابوفاضل

ز بند بند وجودم چنين نوا آيد
تمام دار و ندارم مدد ابوفاضل

به من هم از عطش خود حواله کن قدري
بلا بريز خمارم مدد ابوفاضل

دخيل بسته‏ام امشب به چشم خون جوشت
گره فتاده به کارم مدد ابوفاضل

حکايت سر مست و تو عمود ِ کين
گرفته صبر و قرارم مدد ابوفاضل

حسين بي کسي‏اش را پس از تو ديد و گفت:
امير يکه سوارم مدد ابوفاضل

وصيت ِمن ِ مجنون همين بُود ياران
که حک شود به مزارم مدد ابوفاضل

به روي مشک تو ساقي نوشته حق اين‏سان :

کسي نديده که سقا شود فدا عطشان

گرچه خود پرچم به دوش کربلاست
رايةالعباس در دست ِ خداست

يک روز گرم با آفتابي سوزان ،
صحرايي بود پر از آدم .
يک طرف آدم‏هاي خوب ، هرچند کم .
يک طرف آدم‏هاي بد ، هرچند زياد .
آدم‏هاي خوب اميد داشتند ، هرچند کم بودند .
آدم‏هاي بد ترس داشتند ، هرچند زياد بودند .

آخر آدم‏هاي خوب « عباس » داشتند .

***

يک روز گرم با آفتاب سوزان ،
شهري بود پر از آدم .
درون ِ خانه ، آدم‏هاي خوب ، هرچند کم .
بيرون ِ خانه ، آدم‏هاي بد ، هرچند زياد .
آدم‏هاي خوب ، اميدي نداشتند ،
و آدم‏هاي بد نيز ترسي نداشتند .

اي‏کاش آن روز ، زهرا و آدم‏هاي خوب «عباس » داشتند .

گرچه خود پرچم به دوش کربلاست
راية العباس در دست خداست

از عطر گل ياس بگو، اي دل من
از آيه ي احساس بگو، اي دل من

وقتي که به آب ميرسي با لب خشک
يا حضرت عباس بگو، اي دل من

گرچه خود پرچم به دوش کربلاست
راية العباس در دست خداست